بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ سَبِّحِ ٱسۡمَ رَبِّكَ ٱلۡأَعۡلَى

به نام خداوند رحمتگر مهربان‌؛ نام پروردگار والاىِ خود را به پاكى بستاى:

ٱلَّذِي خَلَقَ فَسَوَّىٰ

همان كه آفريد و هماهنگى بخشيد.

وَ ٱلَّذِي قَدَّرَ فَهَدَىٰ

و آنكه اندازه‌گيرى كرد و راه نمود.

وَ ٱلَّذِيٓ أَخۡرَجَ ٱلۡمَرۡعَىٰ

و آنكه چمنزار را برآورد

فَجَعَلَهُۥ غُثَآءً أَحۡوَىٰ

و پس [از چندى‌] آن را خاشاكى تيره‌گون گردانيد.

سَنُقۡرِئُكَ فَلَا تَنسَىٰٓ

ما بزودى [آيات خود را به وسيله سروش غيبى‌] بر تو خواهيم خواند، تا فراموش نكنى

إِلَّا مَا شَآءَ ٱللَّهُ إِنَّهُۥ يَعۡلَمُ ٱلۡجَهۡرَ وَ مَا يَخۡفَىٰ

جز آنچه خدا خواهد، كه او آشكار و آنچه را كه نهان است مى‌داند.

وَ نُيَسِّرُكَ لِلۡيُسۡرَىٰ

و براى تو آسانترين [راه‌] را فراهم مى‌گردانيم.

فَذَكِّرۡ إِن نَّفَعَتِ ٱلذِّكۡرَىٰ

پس پند ده، اگر پند سود بخشد.

سَيَذَّكَّرُ مَن يَخۡشَىٰ

آن كس كه ترسد، بزودى عبرت گيرد.

وَ يَتَجَنَّبُهَا ٱلۡأَشۡقَى

و نگون‌بخت، خود را از آن دور مى‌دارد

ٱلَّذِي يَصۡلَى ٱلنَّارَ ٱلۡكُبۡرَىٰ

همان كس كه در آتشى بزرگ درآيد

ثُمَّ لَا يَمُوتُ فِيهَا وَ لَا يَحۡيَىٰ

آن گاه نه در آن مى‌ميرد و نه زندگانى مى‌يابد.

قَدۡ أَفۡلَحَ مَن تَزَكَّىٰ

رستگار آن كس كه خود را پاك گردانيد

وَ ذَكَرَ ٱسۡمَ رَبِّهِۦ فَصَلَّىٰ

و نام پروردگارش را ياد كرد و نماز گزارد.

بَلۡ تُؤۡثِرُونَ ٱلۡحَيَوٰةَ ٱلدُّنۡيَا

ليكن [شما] زندگى دنيا را بر مى‌گزينيد

وَ ٱلۡأٓخِرَةُ خَيۡرٞ وَ أَبۡقَىٰٓ

با آنكه [جهان‌] آخرت نيكوتر و پايدارتر است.

إِنَّ هَٰذَا لَفِي ٱلصُّحُفِ ٱلۡأُولَىٰ

قطعاً در صحيفه‌هاى گذشته اين [معنى‌] هست،

صُحُفِ إِبۡرَٰهِيمَ وَ مُوسَىٰ

صحيفه‌هاى ابراهيم و موسى.

بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ هَلۡ أَتَىٰكَ حَدِيثُ ٱلۡغَٰشِيَةِ

به نام خداوند رحمتگر مهربان‌؛ آيا خبرِ «غاشيه» به تو رسيده است؟

وُجُوهٞ يَوۡمَئِذٍ خَٰشِعَةٌ

در آن روز، چهره‌هايى زبونند،

عَامِلَةٞ نَّاصِبَةٞ

كه تلاش كرده، رنج [بيهوده‌] برده‌اند.

تَصۡلَىٰ نَارًا حَامِيَةٗ

[ناچار] در آتشى سوزان درآيند.

تُسۡقَىٰ مِنۡ عَيۡنٍ ءَانِيَةٖ

از چشمه‌اى داغ نوشانيده شوند.

لَّيۡسَ لَهُمۡ طَعَامٌ إِلَّا مِن ضَرِيعٖ

خوراكى جز خارِ خشك ندارند،

لَّا يُسۡمِنُ وَ لَا يُغۡنِي مِن جُوعٖ

[كه‌] نه فربه كند، و نه گرسنگى را باز دارد.

وُجُوهٞ يَوۡمَئِذٖ نَّاعِمَةٞ

در آن روز، چهره‌هايى شادابند.

لِّسَعۡيِهَا رَاضِيَةٞ

از كوشش خود خشنودند.

فِي جَنَّةٍ عَالِيَةٖ

در بهشت برين‌اند.

لَّا تَسۡمَعُ فِيهَا لَٰغِيَةٗ

سخن بيهوده‌اى در آنجا نشنوند.

فِيهَا عَيۡنٞ جَارِيَةٞ

در آن، چشمه‌اى روان باشد.

فِيهَا سُرُرٞ مَّرۡفُوعَةٞ

تختهايى بلند در آنجاست.

وَ أَكۡوَابٞ مَّوۡضُوعَةٞ

و قدحهايى نهاده شده.

وَ نَمَارِقُ مَصۡفُوفَةٞ

و بالشهايى پهلوى هم [چيده‌].

وَ زَرَابِيُّ مَبۡثُوثَةٌ

و فرشهايى [زربفت‌] گسترده.

أَفَلَا يَنظُرُونَ إِلَى ٱلۡإِبِلِ كَيۡفَ خُلِقَتۡ

آيا به شتر نمى‌نگرند كه چگونه آفريده شده؟

وَ إِلَى ٱلسَّمَآءِ كَيۡفَ رُفِعَتۡ

و به آسمان كه چگونه برافراشته شده؟

وَ إِلَى ٱلۡجِبَالِ كَيۡفَ نُصِبَتۡ

و به كوه‌ها كه چگونه برپا داشته شده؟

وَ إِلَى ٱلۡأَرۡضِ كَيۡفَ سُطِحَتۡ

و به زمين كه چگونه گسترده شده است؟

فَذَكِّرۡ إِنَّمَآ أَنتَ مُذَكِّرٞ

پس تذكّر ده كه تو تنها تذكّردهنده‌اى.

لَّسۡتَ عَلَيۡهِم بِمُصَيۡطِرٍ

بر آنان تسلّطى ندارى

إِلَّا مَن تَوَلَّىٰ وَ كَفَرَ

مگر كسى كه روى بگرداند و كفر ورزد،

فَيُعَذِّبُهُ ٱللَّهُ ٱلۡعَذَابَ ٱلۡأَكۡبَرَ

كه خدا او را به آن عذاب بزرگتر عذاب كند.

إِنَّ إِلَيۡنَآ إِيَابَهُمۡ

در حقيقت، بازگشت آنان به سوى ماست

ثُمَّ إِنَّ عَلَيۡنَا حِسَابَهُم

آن گاه حساب [خواستن از] آنان به عهده ماست.

بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ قُلۡ هُوَ ٱللَّهُ أَحَدٌ

به نام خداوند رحمتگر مهربان‌؛ بگو: «او خدايى است يكتا،

ٱللَّهُ ٱلصَّمَدُ

خداى صمد.

لَمۡ يَلِدۡ وَ لَمۡ يُولَدۡ

نه كس را زاده، نه زاييده از كَس،

وَ لَمۡ يَكُن لَّهُۥ كُفُوًا أَحَدُۢ

و او را هيچ همتايى نباشد.»

بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ قُلۡ أَعُوذُ بِرَبِّ ٱلۡفَلَقِ

به نام خداوند رحمتگر مهربان‌؛ بگو: «پناه مى‌برم به پروردگار سپيده دم،

مِن شَرِّ مَا خَلَقَ

از شرّ آنچه آفريده،

وَ مِن شَرِّ غَاسِقٍ إِذَا وَقَبَ

و از شرّ تاريكى چون فراگيرد،

وَ مِن شَرِّ ٱلنَّفَّٰثَٰتِ فِي ٱلۡعُقَدِ

و از شرّ دمندگان افسون در گره‌ها،

وَ مِن شَرِّ حَاسِدٍ إِذَا حَسَدَ

و از شرّ [هر] حسود، آن گاه كه حَسَد ورزد.»

بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ قُلۡ أَعُوذُ بِرَبِّ ٱلنَّاسِ

به نام خداوند رحمتگر مهربان‌؛ بگو: «پناه مى‌برم به پروردگار مردم،

مَلِكِ ٱلنَّاسِ

پادشاه مردم،

إِلَٰهِ ٱلنَّاسِ

معبودِ مردم،

مِن شَرِّ ٱلۡوَسۡوَاسِ ٱلۡخَنَّاسِ

از شرّ وسوسه‌گر نهانى

ٱلَّذِي يُوَسۡوِسُ فِي صُدُورِ ٱلنَّاسِ

آن كس كه در سينه‌هاى مردم وسوسه مى‌كند،

مِنَ ٱلۡجِنَّةِ وَ ٱلنَّاسِ

چه از جنّ و [چه از] انس.»

بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ

به نام خداوند رحمتگر مهربان

ٱلۡحَمۡدُ لِلَّهِ رَبِّ ٱلۡعَٰلَمِينَ

ستايش خدا را كه پروردگار جهانيان،

ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ

[خداوند] رحمتگر مهربان،

مَٰلِكِ يَوۡمِ ٱلدِّينِ

مالك [و پادشاه‌] روز جزا [است‌].

إِيَّاكَ نَعۡبُدُ وَ إِيَّاكَ نَسۡتَعِينُ

تو را مى‌پرستيم تنها و بس، بجز تو نجوييم يارى ز كس.

ٱهۡدِنَا ٱلصِّرَٰطَ ٱلۡمُسۡتَقِيمَ

به راه راست ما را راهبر باش،

صِرَٰطَ ٱلَّذِينَ أَنۡعَمۡتَ عَلَيۡهِمۡ غَيۡرِ ٱلۡمَغۡضُوبِ عَلَيۡهِمۡ وَ لَا ٱلضَّآلِّينَ

راه آنهايى كه برخوردارشان كرده‌اى، همانان كه نه درخور خشم‌اند و نه گمگشتگان.

بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ الٓمٓ

به نام خداوند رحمتگر مهربان‌؛ الف، لام، ميم.

ذَٰلِكَ ٱلۡكِتَٰبُ لَا رَيۡبَ فِيهِ هُدٗى لِّلۡمُتَّقِينَ

اين است كتابى كه در [حقانيت‌] آن هيچ ترديدى نيست [و] مايه هدايت تقواپيشگان است:

ٱلَّذِينَ يُؤۡمِنُونَ بِٱلۡغَيۡبِ وَ يُقِيمُونَ ٱلصَّلَوٰةَ وَ مِمَّا رَزَقۡنَٰهُمۡ يُنفِقُونَ

آنان كه به غيب ايمان مى‌آورند، و نماز را بر پا مى‌دارند، و از آنچه به ايشان روزى داده‌ايم انفاق مى‌كنند

وَ ٱلَّذِينَ يُؤۡمِنُونَ بِمَآ أُنزِلَ إِلَيۡكَ وَ مَآ أُنزِلَ مِن قَبۡلِكَ وَ بِٱلۡأٓخِرَةِ هُمۡ يُوقِنُونَ

و آنان كه بدانچه به سوى تو فرود آمده، و به آنچه پيش از تو نازل شده است، ايمان مى آورند و به آخرت يقين دارند.

أُوْلَٰٓئِكَ عَلَىٰ هُدٗى مِّن رَّبِّهِمۡ وَ أُوْلَٰٓئِكَ هُمُ ٱلۡمُفۡلِحُونَ

آنهايند كه از هدايتى از جانب پروردگارشان برخوردارند و آنها همان رستگارانند.